Zat ben ik het, zat om iedere week twee kids te horen vertellen dat ze hun coach niet meer kunnen zien laat staan horen, Zat om altijd maar weer de tranen van mijn oudste te moeten drogen omdat zijn coach hem niet wil begrijpen.... Hij die zo'n ervaring zou moeten hebben met kinderen met een ASS....
Daar zit je dan, 16 jaar, met je asperger en je hoge IQ, een coach die je niet kan of wil begrijpen als je in een wedstrijd niet onmiddellijk doet wat hij zegt omdat je het niet meer snapt, omdat je teveel informatie binnen krijgt die je niet kunt verwerken....
Ga je tekens leren... tekens leren? Wat staat die man toch allemaal te doen langs het veld, hij zit aan zijn petje hij aait over zijn arm hij doet van alles maar wat wil die man dan van me? Kind begrijpt hem gewoonweg niet, met een waar engelen geduld heb ik hem uitgelegd dat hij alleen moet opletten wanneer hij aan zijn petje zit, dat betekend openen, daarna komt wat je moet onthouden, en alles wat daarna komt, al gaat hij op zijn kop staan, mag je meteen weer vergeten....
Ohhh waarom legt hij me dat niet uit op die manier, kan hij niet kind. Met pijn in mijn hart breng ik hem de volgende week weer naar de wedstrijd, en kennelijk gaat het goed, ik hoor er niets meer over.
Wat me wel opvalt is dat de man kennelijk altijd moet schreeuwen langs het veld, kind slaat de bal en ja hoor meteen is het
lopen lopen lopen op op op op op ....?
En dan naar het tweede honk
op op op down down op op down down hetgeen zoveel betekend als wel of niet sliden....
Nu heeft een kind met autisme al niet zo'n goede motoriek dus ja, tel daar het verwarde geblèr van de kant bij op dat hij allemaal nog eens in goeie banen moet leiden dan kan ik me voorstellen dat hij eenmaal aangekomen bij het honk ook niet meer weet of hij nu moet gaan liggen of moet blijven staan. Mag hij nog van geluk spreken dat hij doorloopt want voor het zelfde geld blijft hij halverwege staan om te vragen of hij nu eigenlijk zelf wel weet wat hij wil...
En dan de toon waarmee dit alles gaat, coach is een oud marineman en klinkt als een drilsergeant echt waar, normaal praten kan hij alleen maar buiten de wedstrijden en trainingen om verder wil je het liefst hard weglopen als je het hoort. Ouders van tegen spelende teams vragen zich achter zijn rug om wie die "mongool" is werkelijk ze vroegen het mij bij een uitwedstrijd, bij een andere wedstrijd begon een ouder aan de overkant van het veld hem na te doen, je hebt gewoon last van plaatsvervangende schaamte maar hij... nergens last van.
Hij doet dat niet alleen bij mijn kind maar bij alle anderen ook, ouders mopperen eens langs de kant maar je went eraan en al snel hoor je het niet meer...
Tot ook je jongste begint te klagen... Hij traint ook bij de Future Stars en daar word nooit geschreeuwt, hij kan er al helemaal niet tegen als je schreeuwt, kortom bij mijn kids en ik denk bij heel veel kids bereik je precies datgene wat je niet wil met je gekrijs.
Vandaag liep het hele verhaal mega uit de klauwen, de oudste is aan slag en, tuurlijk kritiek moet altijd opbouwend zijn, maar niemand kon er wat goed doen, kind komt aan bij derde honk dat wat vochtig is door de regen breekt zowat zijn nek...Er word nog wat over gelachen de sfeer is opperbest ze staan op winnen ook voor deze tweede wedstrijd daar houd de coach van.
En dan in plaats van een duidelijke opdracht is het
ga ga ga blijf blijf ga blijf ga blijf... En zo gaat dat ik geloof wel drie slagbeurten door. Zelfs ik word er tureluurs van, uiteindelijk gaat hij dan naar de thuisplaat en halverwege ja hoor
down down down... Kind hoort het niet heeft het te druk met zijn spel en doet nog een verwarde poging om toch te sliden, is eigenlijk safe maar de scheidsrechter geeft hem uit dus hij staat op en loopt naar de dugout.
Vervolgens is het waarom ga je niet liggen als ik down zeg... Nou ja leek me wel leuk zo.... In plaats dat hij eens zegt goed gelopen geprobeerd word hij weer afgeblaft en er volgt een wissel, hij mag niet meer meespelen, aan de reactie van het kind zie ik dat hij er genoeg van heeft, en hij trekt zijn mond open en ontploft...
Nu heb ik al twee jaar geen ontploffing gezien dus ik weet onmiddellijk dat het foute boel is, dat doet hij alleen maar als hij echt geen uitweg meer ziet in zijn woorden, een soort van kortsluiting zeg maar, hij pakt woest zijn koffer met spullen, en loopt het veld af, hier blijven is het woord van de coach, een tweede trainer bemoeit zich ermee, we zijn een team en dan blijf je bij je team.... Beiden weten niet dat je het kind op zo'n moment even met rust moet laten om tot zichzelf te komen, daarna is er alle ruimte om te praten....
Ik begrijp dat, dus ik laat hem rustig in de stoel van pappa smoren en loop na vijf minuten met pappa even weg om de zaak te bespreken. We besluiten dat we samen met het kind met de coaches/trainers moet praten om uit te leggen wat er nu precies met hem aan de hand is en hoe te handelen in zo'n geval zodat het niet meer gebeurd.
Ik loop terug en vraag heel zachtjes wil je praten? Ja mam, en hij loopt met me mee naar een rustig stukje waar we even ongestoord met elkaar kunnen babbelen over wat er gebeurd is. We bespreken ook het idee om na de wedstrijd als het veld praatje van de coach is geweest de coaches bij elkaar te roepen om samen even te praten over wat er gebeurd is en hoe het in de toekomst te voorkomen is...
Dan komen de waterlanders en ik besef dat hij al heel lang op zijn tenen loopt, en dat het nu maar eens afgelopen moet zijn. ik troost hem en zeg toe dat we het samen gaan oplossen.
Hij gaat terug naar de dugout en bied bij trainer alvast zijn excuses aan, werkelijk keurig, sorry het was niet mijn bedoeling om zo tegen je tekeer te gaan, het spijt me echt, en gaat weer op de bank zitten tot de wedstrijd is afgelopen.
Na de wedstrijd het praatje van de coach en hij gaat ook helpen met het inpakken van de spullen van het team. Dan word hij geroepen, uhh gecommandeerd gesommeerd om te komen, hij is bezig met het oprollen van de knuppels en wil dat eerst afmaken, Ik weet hoe dat werkt een ding tegelijk, maar coach heeft geen geduld, trainer ook niet het word gezien als niet luisteren, komen nu! Ik sta erbij en zeg tegen hem laat maar even dan gaan we eerst wel praten...
Hij staat op en samen lopen we richting coach en trainer, dan word er door de coach gezegd daar heb ik jou niet bij nodig...,uh tegen mij (mam dus), ik zeg ja dat heb je wel, dan door twee man daar heb ik jou
NIET bij nodig, dus ik zeg ja je hebt mij wel nodig ik wil graag even bij het gesprek zijn.
De blikken in hunh ogen die ik toen zag, een en al boosheid omdat ik erbij wilde zijn, kennelijk was het de bedoeling mijn kind eens flink te intimideren met zijn tweeën, ik kon het zien, toen kwam het antwoord
DAN ZIJN WE KLAAR!
Het was werkelijk einde discussie en daar stonden we met al onze goede bedoelingen er werd niet gepraat. ik heb het erbij laten zitten, maar op weg naar huis in de auto liet het ons allemaal niet los, en eenmaal thuisgekomen ook niet, ik vind niet dat twee coaches/trainers op die manier met een kind om moeten gaan, en zeker niet met een waarvan je weet dat hij ASS heeft. Bovendien hadden ze kunnen vragen waarom ik erbij wilde zijn, maar ook dat was teveel moeite...
De avond vorderde en ik merk dat ik er zelf steeds meer moeite mee krijg om het los te laten, de tranen staan in mijn ogen en als ik dan ook nog eens niet kan slapen besluit ik in mijn computer te kruipen om een blogje te wijden aan deze ervaring, wat e vandaag gebeurde grenst voor mij aan het onmogelijke...
Er ligt hier een boek over Asperger en pesten en het begint zo:
"Als je een volwassene bent en een kind kent met asperger ga ik je vragen een klein onderzoekje te doen. Ik vraag of je je wolt voorstellen dat een collega , op het moment dat je 's ochtends je kantoor binnenstapt, je een idioot noemt. Tien minuten later terwijl je rustig bezig bent met je eigen zaken, steekt een andere collega zijn been uit terwijl je voorbij loopt en je laat struikelen. Je valt op de grond en een aantal andere collega's beginnen te lachen en grappen over je te maken. Later op d edag word je opgetrommeld door je baas, die jou ervan beschuldigd dat je lui bent, terwijl je heel erg je best doet.
Hoe zou jij het vinden als dit je werkomgeving was, elke dag van de week? Hoe lang zou je het denk je uithouden in deze baan? Ik denk niet zo heel erg lang...."
Het is de opening van het boek Het Aspergersyndroom
en Pesten Gids voor ouders, leerkrachten en professionals
geschreven door Nick Dubin, een man die veel gepest is.
Pesten is voor niemand leuk maar hakt er bij iemand met Asperger nog veel meer in, zij zijn kwetsbaarder, makkelijker te pakken, zij reageren anders....
Geloof mij het feit dat je gepest word is niet iets dat je kunt afschuiven als "Daar word je hart van" of "Je moet maar leren voor jezelf op te komen" of "Je moet eens wennen aan de echte wereld" en "mensen kunnen nu eenmaal gemeen zijn"
Ik ben vroeger zelf gepest en ondervind daar nog dagelijks hinder van.
Ik kan als moeder niet toestaan dat men mijn kind pest, wat deze coach doet valt onder structureel pesten, ik moet hem daar dus van bewust maken dat hij daar mee op moet houden, als je altijd tegen een kind zegt dat kan je niet neemt het kind op een gegeven moment niet eens meer de moeite om het te proberen.... Heb je dan bereikt wat je wil?
Pesten kan voor een Asperger destructieve gevolgen hebben, daar wens ik niet mee geconfronteerd te worden, werkelijk ik ben in staat om in mijn auto te springen en de man met een honkbal knuppel te bewerken. Ik doe het niet omdat mijn kinderen er niet bij gebaat zijn. Zelfs onze hond word beter behandeld, ik denk ook dat hij zou gaan blaffen en bijten op het moment dat ik alleen nog maar tegen hem zou schreeuwen.
Wat ik wel doe, ik ga stappen ondernemen er zijn voor mij al twee ouders die hebben geklaagd en ik zal nummer drie zijn in de hoop dat iemand het gaat veranderen, anders zit er voor mijn kind niets anders op dan een ander team op te zoeken en volgend jaar een andere club of zo, want ook mijn kind heeft recht op sport!
Per slot van rekening speelt hij het spelletje al 10 jaar en heeft hij helemaal niet zoveel sturing meer nodig en ja hem boeit het noet zo of hij wint of niet hij speelt honkbal omdat hij het leuk vind en dat is denk ik het allerbelangrijkste...
Ja het leven is een feest maar de slingers?....Die ben ik even kwijt....
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
