Zo lees ik op de tijdlijn van een vriendin, en vrijwel meteen word ik teruggestuurd naar die vakantie in Joegoslavië... Tegenwoordig heet dat gedeelte Kroatië...
...De familie met 1 kind was weer eens op nomaden trektocht, deze keer kwamen we aan bij een camping aan de Krka watervallen...
Je mocht er pas op als je je paspoort had ingeleverd want Joegoslavië was in die tijd nog communistisch... Mijn vader wilde dat niet en was nog druk in overleg met mijn mam wat te doen toen ik (11) vanachter mijn auto raampje zag dat mijn buurjongen daar over de camping liep...
Zoveel toeval dat bestond haast niet... De buren van 1 hoog waren ook naar Joegoslavië op vakantie maar om ze dan ook tegen te komen....
Pap dacht niet langer na en begreep dat het voor mij wel heel fijn moest zijn een leeftijd genootje om me heen te hebben dus papieren werden ingeleverd en de tent kon opgezet worden...
In mijn herinnering werd het de fijnste vakantie ever...
Wat kon je daar onder aan de watervallen heerlijk zwemmen... En vissen in de rivier en wat te denken van de cevapcici die op de camping vers werden gegrild en de bakker die iedere morgen met zijn ezeltje brood kwam brengen... Een paradijs op aarde echt waar... Toen ik een jaar of twee later "De bende van rode Zora" las een boek van Kurt Held wist ik heel zeker dat het verhaal zich daar had afgespeelt...
Op een dag besloten onze ouders dat we een boottochtje gingen maken met Antonio zoals het goede toeristen betaamd... Een tochtje over de rivier dwars door het Nationaal Park Krka...
Wat een prachtige robuuste en ruige natuur vind je daar, rotsen en sommige stukken met bos... geweldig...
Antonio had ook de nodige wijn aan boord die hij zelf toch wel het allerlekkerste vonden hij begon steeds meer plezier et krijgen in de 7 Hollandse toeristen die hij aan boord had, hij sprak gebrekkig Duits en mijn mam was een van de weinig die hem verstond (ze was een kei in praten met handen en voeten).
Ze moest het dan ook ontgelden, in het natuurgebied waar we doorheen voeren waren de films van Winnitou opgenomen en als je goed keek dan zag je hem nog vast ergens rennen...
En ja hoor naar korte tijd en nog een glas wijn begon hij al snel bij iedere rots te roepen "FRAU!!! WINNITOU!!!"
Dat ging uiteindelijk zo door tot we weer aan wal stonden met de handen vol waterlelies die we daar geplukt hadden, ze groeien daar in overvloed...
Geloof me op menig verjaardag is Antonio nog voorbij gekomen en Winnitou ook...
Ik moet hem dan vandaag ook simpelweg bedanken voor de mooie herinnering, die me kennelijk nog lang bij zal blijven...
Ugh! Tot ooit indiaan...
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten