Zodat dit blog nooit verloren gaat...
Buiten het goeie doel om de eerste keer dat je kind een handtekening mag zetten omdat hij instructeur mag zijn bij de NBSC blijft toch heel speciaal....
Right to PLay
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
woensdag 16 maart 2016
zaterdag 20 februari 2016
Stressssssssss.....
Eerst gaat dat heel gemoedelijk je neemt een kop koffie en gaat eens naar het toilet, ontbijtje lukt ook nog wel...
Langzaamaan volgen ook de andere computers en wordt het drukker in de kamer, 5 computers bemand door vier man, nou moet lukken zou je zo zeggen...
Je wordt wel beziggehouden in de rij je tekst veranderd wel regelmatig...
"Hello? Is it Pinkpoptickets you're looking for? Om 10:00 gaan we beginnen met de verkoop. Lees voor nu nog even onze besteltips, pak nog even wat te drinken/eten en zet nog even de plaat op van je favoriete Pinkpopartiest."
Langzaamaan begint zo rond vijf voor tien het bekende stress gevoel te ontstaan, ticketstress, nog zo bekend van de dagen dat we kaartjes wilde hebben voor Muse en er gewoon drie keer naast grepen, het kwam gelukkig via via nog goed...
Oh ja en dan om tien uur gaat het echt nagels kosten want je scherm beweegt ineens niet meer arghhhh, gelukkig hoor ik ineens een kreet achter me "MOEDERS!!!" Een van de kids heeft beet, al snel daarna springen ook de andere computers in de verkoop stand maar dan ben ik al onderweg met bestellen...
Ja inloggen, uhhhh ja wachtwoord zit in mijn eigen pc opgeslagen maar hoe was dat ook alweer...
In de tijd dat ik verbeten probeer een wachtwoord in te voeren springt de vriendin van oudste zoon naar de volgende computer en logt in, ze heeft ze 4 kaarten collector tickets dat ook nog...
Ik hoef alleen nog maar even te betalen, ze hadden van te voren al keurig geld overgemaakt.
Pfffff ik ben toch altijd weer blij als het erop zit... Dat moet je niet iedere dag willen doen...
Maar we hebben ze en dit jaar vieren we weer Kleine oma's verjaardag op Pinkpop... 102 zou ze zijn geworden, ze zou trots op me zijn...
Het leven moet je vieren....
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
Maar we hebben ze en dit jaar vieren we weer Kleine oma's verjaardag op Pinkpop... 102 zou ze zijn geworden, ze zou trots op me zijn...
Het leven moet je vieren....
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
donderdag 18 februari 2016
Pinkpop 2016
Gisteren was ik samen met onze jongste zoon persoonlijk uitgenodigd door Mr Pinkpop himself.Jawel een heuse e-mail van Jan Smeets waarin stond dat ik de vraag over wie de Nu of Nooit wedstrijd had gewonnen goed had beantwoord.De prijs? Twee toegangsbewijzen voor de perspresentatie van Pinkpop 2016. Wouw zo'n buitenkansje krijg je niet heel vaak dus trok ik naar Paradiso om daar hoogst persoonlijk polshoogte te nemen hoe dat er nou aan toe ging. Geweldig een klein Pinkpop feestje met natuurlijk een terugblik op PP15 en dat gaf wel het nodige kippenvel. Ook waren er optredens van Lucas Hamming, Douwe Bob en de Staat, ook al niet verkeerd. Prachtige line-up dit jaar. Het kan je smaak zijn of niet, maar je hebt nog altijd een keuze, je gaat of je blijft thuis. Er komen bekende en minder bekende bands en ik weet zeker dat ik er veel van ga zien, mits het logistiek allemaal te doen is, want ik heb wel een en ander voorbij zien komen waar ik nog nooit van gehoord heb maar de muziek me wel lekker in de oren ligt.
Tijdens het presenteren van de line-up hoorde ik mijn zoon regelmatig kreten uiten als "aw nooo" en "ahh shit", hij kan niet mee omdat hij dan moet honkballen. Maar uit de geluiden maakte ik op dat hij het super jammer vond er niet bij te kunnen zijn.Zo was de kennismaking gisteren met Lucas Hamming voldoende om me nieuwsgierig te maken naar de rest. Bandjes die je niet kent gaan ontmoeten om te kijken of je dat in de toekomst nog eens wil gaan zien, muziek proeven noem ik het maar... Beginnen bij nummer een dan maar...
Pfff Rammstein, ik besluit het advies van een vriend op te volgen en eens goed te luisteren, met de strijkbout in mijn hand, ik vind het inderdaad allemaal niet zo heavy best leuk, die show ga ik dus lekker bekijken. Red Hot Chili Pepers zijn de volgende, heel fijn maar dat wist ik al... Ja vooraan dan maar als er nog plek voor me is...De "Black bandana" zit al in mijn tasje... Wat een trip down memory lane, muziek waar ik als kind mee ben opgegroeid stijf genieten van Wings en The Beatles en ik besef me dat ik een rijke jeugd heb gehad, als me dit niet zo klein al was overkomen dan was ik nu nooit zo'n muziekliefhebber geworden...
Ik proef van nieuwe en onbekende bands en ik ga naar concerten van bands die ik nog wel eens wil zien, wat een rijk leven... Een hubbie de daar net zo van geniet als ik en twee kids die hun ouders achterna gaan. Beiden met een eigen stijl dat wel, dat is ze gegund want ik luister ook niet zo vaak naar de muziek die mijn pap helemaal geweldig vindt....
Met gisteren nog vers in mijn hoofd vandaag op Spotify eens op zoek naar de eerste lijsten, en ja hoor er staan er al twee. En dan Paul... And when the night is cloudy,Misschien wel het mooiste Beatles nummer ever...
And when the night is cloudy,
There is still a light that shines on me.
Shine until tomorrow, let it be.
I wake up to the sound of music
Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be.
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
Tijdens het presenteren van de line-up hoorde ik mijn zoon regelmatig kreten uiten als "aw nooo" en "ahh shit", hij kan niet mee omdat hij dan moet honkballen. Maar uit de geluiden maakte ik op dat hij het super jammer vond er niet bij te kunnen zijn.Zo was de kennismaking gisteren met Lucas Hamming voldoende om me nieuwsgierig te maken naar de rest. Bandjes die je niet kent gaan ontmoeten om te kijken of je dat in de toekomst nog eens wil gaan zien, muziek proeven noem ik het maar... Beginnen bij nummer een dan maar...
Pfff Rammstein, ik besluit het advies van een vriend op te volgen en eens goed te luisteren, met de strijkbout in mijn hand, ik vind het inderdaad allemaal niet zo heavy best leuk, die show ga ik dus lekker bekijken. Red Hot Chili Pepers zijn de volgende, heel fijn maar dat wist ik al... Ja vooraan dan maar als er nog plek voor me is...De "Black bandana" zit al in mijn tasje... Wat een trip down memory lane, muziek waar ik als kind mee ben opgegroeid stijf genieten van Wings en The Beatles en ik besef me dat ik een rijke jeugd heb gehad, als me dit niet zo klein al was overkomen dan was ik nu nooit zo'n muziekliefhebber geworden...
Ik proef van nieuwe en onbekende bands en ik ga naar concerten van bands die ik nog wel eens wil zien, wat een rijk leven... Een hubbie de daar net zo van geniet als ik en twee kids die hun ouders achterna gaan. Beiden met een eigen stijl dat wel, dat is ze gegund want ik luister ook niet zo vaak naar de muziek die mijn pap helemaal geweldig vindt....
Met gisteren nog vers in mijn hoofd vandaag op Spotify eens op zoek naar de eerste lijsten, en ja hoor er staan er al twee. En dan Paul... And when the night is cloudy,Misschien wel het mooiste Beatles nummer ever...
And when the night is cloudy,
There is still a light that shines on me.
Shine until tomorrow, let it be.
I wake up to the sound of music
Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be.
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
zondag 7 juni 2015
De eeuwige jachtvelden...
Winnitou is dood...
Zo lees ik op de tijdlijn van een vriendin, en vrijwel meteen word ik teruggestuurd naar die vakantie in Joegoslavië... Tegenwoordig heet dat gedeelte Kroatië...
...De familie met 1 kind was weer eens op nomaden trektocht, deze keer kwamen we aan bij een camping aan de Krka watervallen...
Je mocht er pas op als je je paspoort had ingeleverd want Joegoslavië was in die tijd nog communistisch... Mijn vader wilde dat niet en was nog druk in overleg met mijn mam wat te doen toen ik (11) vanachter mijn auto raampje zag dat mijn buurjongen daar over de camping liep...
Zoveel toeval dat bestond haast niet... De buren van 1 hoog waren ook naar Joegoslavië op vakantie maar om ze dan ook tegen te komen....
Pap dacht niet langer na en begreep dat het voor mij wel heel fijn moest zijn een leeftijd genootje om me heen te hebben dus papieren werden ingeleverd en de tent kon opgezet worden...
In mijn herinnering werd het de fijnste vakantie ever...
Wat kon je daar onder aan de watervallen heerlijk zwemmen... En vissen in de rivier en wat te denken van de cevapcici die op de camping vers werden gegrild en de bakker die iedere morgen met zijn ezeltje brood kwam brengen... Een paradijs op aarde echt waar... Toen ik een jaar of twee later "De bende van rode Zora" las een boek van Kurt Held wist ik heel zeker dat het verhaal zich daar had afgespeelt...
Op een dag besloten onze ouders dat we een boottochtje gingen maken met Antonio zoals het goede toeristen betaamd... Een tochtje over de rivier dwars door het Nationaal Park Krka...
Wat een prachtige robuuste en ruige natuur vind je daar, rotsen en sommige stukken met bos... geweldig...
Antonio had ook de nodige wijn aan boord die hij zelf toch wel het allerlekkerste vonden hij begon steeds meer plezier et krijgen in de 7 Hollandse toeristen die hij aan boord had, hij sprak gebrekkig Duits en mijn mam was een van de weinig die hem verstond (ze was een kei in praten met handen en voeten).
Ze moest het dan ook ontgelden, in het natuurgebied waar we doorheen voeren waren de films van Winnitou opgenomen en als je goed keek dan zag je hem nog vast ergens rennen...
En ja hoor naar korte tijd en nog een glas wijn begon hij al snel bij iedere rots te roepen "FRAU!!! WINNITOU!!!"
Dat ging uiteindelijk zo door tot we weer aan wal stonden met de handen vol waterlelies die we daar geplukt hadden, ze groeien daar in overvloed...
Geloof me op menig verjaardag is Antonio nog voorbij gekomen en Winnitou ook...
Ik moet hem dan vandaag ook simpelweg bedanken voor de mooie herinnering, die me kennelijk nog lang bij zal blijven...
Ugh! Tot ooit indiaan...
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
Zo lees ik op de tijdlijn van een vriendin, en vrijwel meteen word ik teruggestuurd naar die vakantie in Joegoslavië... Tegenwoordig heet dat gedeelte Kroatië...
...De familie met 1 kind was weer eens op nomaden trektocht, deze keer kwamen we aan bij een camping aan de Krka watervallen...
Je mocht er pas op als je je paspoort had ingeleverd want Joegoslavië was in die tijd nog communistisch... Mijn vader wilde dat niet en was nog druk in overleg met mijn mam wat te doen toen ik (11) vanachter mijn auto raampje zag dat mijn buurjongen daar over de camping liep...
Zoveel toeval dat bestond haast niet... De buren van 1 hoog waren ook naar Joegoslavië op vakantie maar om ze dan ook tegen te komen....
Pap dacht niet langer na en begreep dat het voor mij wel heel fijn moest zijn een leeftijd genootje om me heen te hebben dus papieren werden ingeleverd en de tent kon opgezet worden...
In mijn herinnering werd het de fijnste vakantie ever...
Wat kon je daar onder aan de watervallen heerlijk zwemmen... En vissen in de rivier en wat te denken van de cevapcici die op de camping vers werden gegrild en de bakker die iedere morgen met zijn ezeltje brood kwam brengen... Een paradijs op aarde echt waar... Toen ik een jaar of twee later "De bende van rode Zora" las een boek van Kurt Held wist ik heel zeker dat het verhaal zich daar had afgespeelt...
Op een dag besloten onze ouders dat we een boottochtje gingen maken met Antonio zoals het goede toeristen betaamd... Een tochtje over de rivier dwars door het Nationaal Park Krka...
Wat een prachtige robuuste en ruige natuur vind je daar, rotsen en sommige stukken met bos... geweldig...
Antonio had ook de nodige wijn aan boord die hij zelf toch wel het allerlekkerste vonden hij begon steeds meer plezier et krijgen in de 7 Hollandse toeristen die hij aan boord had, hij sprak gebrekkig Duits en mijn mam was een van de weinig die hem verstond (ze was een kei in praten met handen en voeten).
Ze moest het dan ook ontgelden, in het natuurgebied waar we doorheen voeren waren de films van Winnitou opgenomen en als je goed keek dan zag je hem nog vast ergens rennen...
En ja hoor naar korte tijd en nog een glas wijn begon hij al snel bij iedere rots te roepen "FRAU!!! WINNITOU!!!"
Dat ging uiteindelijk zo door tot we weer aan wal stonden met de handen vol waterlelies die we daar geplukt hadden, ze groeien daar in overvloed...
Geloof me op menig verjaardag is Antonio nog voorbij gekomen en Winnitou ook...
Ik moet hem dan vandaag ook simpelweg bedanken voor de mooie herinnering, die me kennelijk nog lang bij zal blijven...
Ugh! Tot ooit indiaan...
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
donderdag 4 juni 2015
Avondvierdaagse
Wij hebben de avondvierdaagse jaren gelopen, zonder de school op eigen gelegenheid.
Flink doorstappen dat was ons devies, dat getut onderweg vonden we allemaal vreselijk... Later beginnen of net iets eerder, onderweg haalden we vele scholen in... Gezellig samen wandelen en praten onderweg. Snoepen? Flesje water hadden we mee meer hadden we niet nodig onderweg en ieder jaar weer de grootste pret samen.
Behalve de laatste dag, de laatste dag altijd met de muziek mee. Pappa langs de weg met bloemen om ons *in* te halen...
Vergeet nooit die eerste keer, de mannen waren een beetje gaar van het geschuifel dat met de muziek mee toch wel met zich mee bracht en al kletsend schuifelden we verder richting stadhuis.
Op de Koepoortsweg stond een mij bekende mam met dochterlief te wachten tot we langskwamen wat dochterlief had een bloem voor mijn oudste zoon...
Als klasgenootje was ze kennelijk zo trots op hem dat ze een bloem had geplukt die wilde ze geven....
Ja had dat gezicht moeten zien toen hij haar zag in de menigte, en dan dat handje met die bloem...
Een rode duizendschoon, hij bloosde ervan... Net als zij trouwens...
Het jaar daarop gingen we gewoon weer met de muziek mee de laatste dag, en alle jaren die erop volgden ook, hoe ouder ze werden hoe sneller we liepen... Maar die duizendschoon en dat klasgenootje ze zijn nooit vergeten...
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
Flink doorstappen dat was ons devies, dat getut onderweg vonden we allemaal vreselijk... Later beginnen of net iets eerder, onderweg haalden we vele scholen in... Gezellig samen wandelen en praten onderweg. Snoepen? Flesje water hadden we mee meer hadden we niet nodig onderweg en ieder jaar weer de grootste pret samen.
Behalve de laatste dag, de laatste dag altijd met de muziek mee. Pappa langs de weg met bloemen om ons *in* te halen...
Vergeet nooit die eerste keer, de mannen waren een beetje gaar van het geschuifel dat met de muziek mee toch wel met zich mee bracht en al kletsend schuifelden we verder richting stadhuis.
Op de Koepoortsweg stond een mij bekende mam met dochterlief te wachten tot we langskwamen wat dochterlief had een bloem voor mijn oudste zoon...
Als klasgenootje was ze kennelijk zo trots op hem dat ze een bloem had geplukt die wilde ze geven....
Ja had dat gezicht moeten zien toen hij haar zag in de menigte, en dan dat handje met die bloem...
Een rode duizendschoon, hij bloosde ervan... Net als zij trouwens...
Het jaar daarop gingen we gewoon weer met de muziek mee de laatste dag, en alle jaren die erop volgden ook, hoe ouder ze werden hoe sneller we liepen... Maar die duizendschoon en dat klasgenootje ze zijn nooit vergeten...
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
woensdag 11 september 2013
Waar moet het heen...
Zo ver is het dus met de maatschappij in Nederland....
Staat mijn kind ook te wachten, en uiteindelijk zal ik dan mijn huis moeten verkopen omdat ik tot zijn 21e financieel verantwoordelijk ben voor hem....
:::LEES EN HUIVER:::
Ik ben Bente, ik ben nog maar 8 maanden 18, ik heb PDD-NOS, en dit is mijn verhaal:
Ik moet mensen geld betalen sinds ik 18 ben, maar geld heb ik niet. Ik wordt gedwongen mee te doen aan een maatschappij, terwijl ik dit hele spelletje niet wil mee doen.
Ik ben nu 18, en ik zit in de schulden. Door zorgverzekering en deurwaarders, allemaal mensen die niet morgen hun geld willen, niet eens vandaag, maar gisteren wouden ze het al hebben. Ze gunnen mij ten hoogste 2 weken om alles terug te betalen. Dit is van de zorgverzekering ongeveer 800 euro en van de deurwaarders ongeveer 400 euro. Dit blijft opstapelen omdat ik het geld niet VANDAAG heb. Misschien niet veel, maar moet je nagaan dat voor 29 januari ik nog maar 0 euro schuld had. Ik moet zelfs betalen voor antibiotica en andere dingen terwijl ik toen nog maar 17 was. Daar ben ik vorige maand achter gekomen. Ik moet betalen van iets meer dan een jaar geleden wat ik allang vergeten was, wat even om de hoek komt drijven. Ik krijg ook mijn tandarts niet meer vergoed, en terwijl mijn moeder liever wilt dat ik naar de tandarts ga, vertik ik het, want ik heb het geld er niet voor.
Ik werk niet, ik zit nog op de HAVO. Ik moet allemaal instanties afgaan vragen om een beetje geld om te overleven, terwijl ik dit allemaal niet zo goed kan en het allemaal niet snap. Ik ben 18 jaar, zit nu al in de schulden die blijven opstapelen per dag. Ik ben 18 jaar, en sinds ik de “allermooiste en meest volwassen” leeftijd gekregen heb, leef ik in bittere verdriet en onmacht en ik snap het allemaal niet. Want persoonlijk ben ik nog alles behalve volwassen kwa regelen van eigen zaakjes financiële zaakjes.
Ik had gesolliciteerd bij de Albert Heijn, en ik had eerlijk gezegd dat ik PDD-NOS had. Ik ben hierom ook niet aangenomen, door een jonge manager van een jaar of 23 die een perfecte carrière bij de AH heeft, en mij zag als iemand met een verstandelijke achterstand die de boel zou slopen en klanten zou terroriseren. “Je bent niet geschikt om bij ons in het team te komen werken, daar is de deur, tot ziens.” De reden dat ik heb gezegd dat ik PDD-NOS heb is niet omdat ik medelijden wou, maar omdat ik vind dat je dat niet hoeft te verbergen. Ik kan gewoon prima functioneren in de maatschappij, waarom kan ik dan niet het allersimpelste baantje krijgen van de wereld? Het zelfvertrouwen om voor mij ergens anders te gaan solliciteren heb ik ook niet meer, want als ik de waarheid moet gaan verbergen om wie ik ben, zodat ik een simpel baantje krijg, vind ik niet oprecht. Want zelfs met mijn “stoornis” ben ik net zo goed in dat klote baantje als een ieder ander.
Ik ben financieel afhankelijk van mensen die je niet kan vertrouwen, en ze zien je maar als een nummertje en een lastgeval. Ik bel de zorgverzekering op en vraag op ik iets later kan betalen want ik heb het geld nog niet, ik vraag om medeleven, maar krijg een robotachtige wijf achter de lijn die zegt dat ik binnen 2 weken weer moet betalen.
Mijn ouders zitten allebei al dik in de schulden en mijn moeder probeert mij te helpen en probeert van alles te regelen voor mij omdat ik het zelf niet zo goed kan. Dit terwijl zij in schulden zit wat ondenkbaar hoger is dan die van mij.
Ik haat deze maatschappij waar je zomaar even honderden of duizenden euro’s moet betalen aan mensen die je niet kent, niet vertrouwt, en je de hulp niet eens nodig hebt. Want als ik een keer gebruik maak van zorg moet ik toch eigen bijdrage betalen. Het zou mij stukken goedkoper uitkomen als ik geen geld hoef te betalen aan zorgverzekeringen, en alle zorg zelf betaal. Maar dat is natuurlijk verboden en dan krijg je boetes die oplopen naarmate je ouder wordt.
Ik wordt wakker met het feit dat ik in schulden zit en ik ga slapen met het feit dat ik in schulden zit, terwijl dit 8 maanden geleden nog niet het geval is. En dan vraag ik mij af, hoe ben ik hier in godsnaam terecht gekomen?
Feest? Slingers? Welk feest? Welke slingers?
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
Staat mijn kind ook te wachten, en uiteindelijk zal ik dan mijn huis moeten verkopen omdat ik tot zijn 21e financieel verantwoordelijk ben voor hem....
:::LEES EN HUIVER:::
Ik ben Bente, ik ben nog maar 8 maanden 18, ik heb PDD-NOS, en dit is mijn verhaal:
Ik moet mensen geld betalen sinds ik 18 ben, maar geld heb ik niet. Ik wordt gedwongen mee te doen aan een maatschappij, terwijl ik dit hele spelletje niet wil mee doen.
Ik ben nu 18, en ik zit in de schulden. Door zorgverzekering en deurwaarders, allemaal mensen die niet morgen hun geld willen, niet eens vandaag, maar gisteren wouden ze het al hebben. Ze gunnen mij ten hoogste 2 weken om alles terug te betalen. Dit is van de zorgverzekering ongeveer 800 euro en van de deurwaarders ongeveer 400 euro. Dit blijft opstapelen omdat ik het geld niet VANDAAG heb. Misschien niet veel, maar moet je nagaan dat voor 29 januari ik nog maar 0 euro schuld had. Ik moet zelfs betalen voor antibiotica en andere dingen terwijl ik toen nog maar 17 was. Daar ben ik vorige maand achter gekomen. Ik moet betalen van iets meer dan een jaar geleden wat ik allang vergeten was, wat even om de hoek komt drijven. Ik krijg ook mijn tandarts niet meer vergoed, en terwijl mijn moeder liever wilt dat ik naar de tandarts ga, vertik ik het, want ik heb het geld er niet voor.
Ik werk niet, ik zit nog op de HAVO. Ik moet allemaal instanties afgaan vragen om een beetje geld om te overleven, terwijl ik dit allemaal niet zo goed kan en het allemaal niet snap. Ik ben 18 jaar, zit nu al in de schulden die blijven opstapelen per dag. Ik ben 18 jaar, en sinds ik de “allermooiste en meest volwassen” leeftijd gekregen heb, leef ik in bittere verdriet en onmacht en ik snap het allemaal niet. Want persoonlijk ben ik nog alles behalve volwassen kwa regelen van eigen zaakjes financiële zaakjes.
Ik had gesolliciteerd bij de Albert Heijn, en ik had eerlijk gezegd dat ik PDD-NOS had. Ik ben hierom ook niet aangenomen, door een jonge manager van een jaar of 23 die een perfecte carrière bij de AH heeft, en mij zag als iemand met een verstandelijke achterstand die de boel zou slopen en klanten zou terroriseren. “Je bent niet geschikt om bij ons in het team te komen werken, daar is de deur, tot ziens.” De reden dat ik heb gezegd dat ik PDD-NOS heb is niet omdat ik medelijden wou, maar omdat ik vind dat je dat niet hoeft te verbergen. Ik kan gewoon prima functioneren in de maatschappij, waarom kan ik dan niet het allersimpelste baantje krijgen van de wereld? Het zelfvertrouwen om voor mij ergens anders te gaan solliciteren heb ik ook niet meer, want als ik de waarheid moet gaan verbergen om wie ik ben, zodat ik een simpel baantje krijg, vind ik niet oprecht. Want zelfs met mijn “stoornis” ben ik net zo goed in dat klote baantje als een ieder ander.
Ik ben financieel afhankelijk van mensen die je niet kan vertrouwen, en ze zien je maar als een nummertje en een lastgeval. Ik bel de zorgverzekering op en vraag op ik iets later kan betalen want ik heb het geld nog niet, ik vraag om medeleven, maar krijg een robotachtige wijf achter de lijn die zegt dat ik binnen 2 weken weer moet betalen.
Mijn ouders zitten allebei al dik in de schulden en mijn moeder probeert mij te helpen en probeert van alles te regelen voor mij omdat ik het zelf niet zo goed kan. Dit terwijl zij in schulden zit wat ondenkbaar hoger is dan die van mij.
Ik haat deze maatschappij waar je zomaar even honderden of duizenden euro’s moet betalen aan mensen die je niet kent, niet vertrouwt, en je de hulp niet eens nodig hebt. Want als ik een keer gebruik maak van zorg moet ik toch eigen bijdrage betalen. Het zou mij stukken goedkoper uitkomen als ik geen geld hoef te betalen aan zorgverzekeringen, en alle zorg zelf betaal. Maar dat is natuurlijk verboden en dan krijg je boetes die oplopen naarmate je ouder wordt.
Ik wordt wakker met het feit dat ik in schulden zit en ik ga slapen met het feit dat ik in schulden zit, terwijl dit 8 maanden geleden nog niet het geval is. En dan vraag ik mij af, hoe ben ik hier in godsnaam terecht gekomen?
Feest? Slingers? Welk feest? Welke slingers?
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
dinsdag 10 september 2013
Facebookgroepen
Wat is dat toch met die facebook groepen waar een beheerder beslist wat er wel en niet geplaatst mag worden...
Vanmorgen probeerde ik voor de tweede keer een bericht te plaatsten in de plaatselijke weggeefgroep, ja weggeefgroep onthoud dat even goed een groep waar je dingen kunt weggeven...
Ik moet natuurlijk eerst even uitleggen dat ik vind dat weggeven goed is als je spullen over hebt, ik doe dat zelf ook, maar kijk altijd eerst even om me heen of ik niet iemand in de buurt heb (lees netwerk kennissen vriendenkring) die dat kan gebruiken...
Nu is het zo dat in deze tijd van ellende voor veel mensen het noodzaak is om gebruik van de voedselbank te maken, deze mensen (ik ken er een aantal) moeten ook noodgedwongen gebruik maken van andere manieren om kinderen te kleden en spullen in het huishouden te vervangen...
Dus bedacht ik het volgende, de Kinderkledingbank in Hoorn probeert veel van deze mensen te helpen.
Wat is er nou mooier om een Facebook groep, waar ze huisraad en kleding aan elkaar verloten, te benaderen en daar de mensen een keuze te geven om met sinterklaas voor de deur speelgoed en dergelijke dat nog goed is te doneren aan de kinderkledingbank.
Gisteravond aldus een stukje geschreven met verwijzing en geplaatst op deze groep...
Ik deed dat op de volgende manier:
"Ik heb nu even niets anders weg te geven dan dit:
Ik zie overal ineens speelgoed opduiken en met de sinterklaas in de buurt wil ik iedereen vragen om je speelgoed niet te verkopen maar als het nog heel en compleet is eens weg te geven....
Deze mensen kunnen het goed gebruiken, zij helpen mensen die ook bij de voedselbank lopen die dus gewoon geen geld hebben voor nieuw speelgoed voor hun kinderen....
Denk dus even na voor je je oude speelgoed verkoopt...
Dat geld overigens ook voor kleding...
http://www.kinderkledingbankhoorn.nl/"
Het verhaal ging in afwachting van goedkeuring van de beheerder? Oh dus als ik iets wil weggeven moet dat ook geodgekeurd worden door de beheerder? Beetje vreemd...
Maar vanmorgen werd ik wakker en het verhaal was afgekeurd, dus ik probeerde het opnieuw ik wilde uiteindelijk mensen helpen niet waar...
":::Je bericht is verstuurd en wacht op goedkeuring door een beheerder.:::
We verloten omdat we van spullen af willen, maar als ik een stukje plaats om te vragen of jullie eens willen overdenken je spullen aan mensen te geven die bij de voedselbank lopen word het niet geplaatst door de beheerder...
Ik wil jullie nogmaals vragen om dit stukje te plaatsten en eens aan iemand te denken die het gewoon door lang in armoede te leven om wat voor reden dan ook te laten staan...
De Kinderkledingbank in Hoorn kan nog veel spulletjes speelgoed en huisraad eventueel meubels goed gebruiken...
http://www.kinderkledingbankhoorn.nl/
De groep?
Weggeefhoek Westfriesland
Deze dus ben eens benieuwd of ze het nu wel plaatsen...
De mensen binnen deze groep bereik je dus nooit, je kan het hen niet kwalijk nemen dat ze ondanks je schreeuw om hulp gewoon doorgaan met delen...."
Hmm afwachten dus, en niet lang daarna verscheen er een privébericht...
"Gesprek vandaag begonnen
11:02
Jelle En Lisanne xxxxx
Hoi Manon, wij doen niet aan doorverwijzingen. Buiten de kkb om hebben nog een hoop mensen het moeilijk die net niet voor de kkb in aanmerking komen. Dus bij deze je advertentie voor de kkb wordt niet geaccepteerd. Mvg. Beheer
11:03
Manon En Ruud
Een mens moet in mijn ogen zelf kunnen kiezen, en die keuze word ze nu ontnomen, dat vind ik verkeerd
11:05
Jelle En Lisanne xxxxx
Prima. Maar wij gaan de discussie niet aan. Dit zijn onze regels. Dan moet de kkb zelf maar iets organiseren daarbuiten hebben we alle andere kkbs ook niet toegelaten en hoorn dus ook niet
11:06
Manon En Ruud
Begrijp me goed ik heb niets met de kkb... Ik wil mensen helpen
11:08
Jelle En Lisanne xxxxx
Begrijp mij goed ik en nog 1000 andere hebben het financieel ook niet rijk maar vallen buiten de kkb. En de kkb hoorn vind ik uit persoonlijke ervaring ook nog is waardeloos. En nee dat is niet de reden van de niet toelating. Geen 1 doorverwijzing wordt geaccepteerd.
Einde discussie"
Nou ja zeg... Ik was behoorlijk uit het lood geslagen en vroeg me af wat ik hier nou nog meer kon, maar ik denk ook dat het zo goed is, ik zoek de publiciteit met dit verhaal en daarmee BASTA!
De groep? Daar blijf ik mee loten omdat er soms dingen voorbij komen die ikzelf nog goed kan gebruiken en anders een van mijn vriendjes wel... Zoals ik al zei de mensen daar kun je het niet kwalijk nemen want dit speelt achter de schermen van zo'n groep, maar deugen? Nee deugen doet het in mijn ogen niet...
Juist in deze tijd waar we allemaal ons ego aan de kant moeten zetten om anderen te helpen waar we kunnen...
PS vanwege haar privacy heb ik de achternaam vervangen door xxxxx.
En nee voor mensen die bij de KKB aan moeten kloppen is het leven geen feest...
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
Vanmorgen probeerde ik voor de tweede keer een bericht te plaatsten in de plaatselijke weggeefgroep, ja weggeefgroep onthoud dat even goed een groep waar je dingen kunt weggeven...
Ik moet natuurlijk eerst even uitleggen dat ik vind dat weggeven goed is als je spullen over hebt, ik doe dat zelf ook, maar kijk altijd eerst even om me heen of ik niet iemand in de buurt heb (lees netwerk kennissen vriendenkring) die dat kan gebruiken...
Nu is het zo dat in deze tijd van ellende voor veel mensen het noodzaak is om gebruik van de voedselbank te maken, deze mensen (ik ken er een aantal) moeten ook noodgedwongen gebruik maken van andere manieren om kinderen te kleden en spullen in het huishouden te vervangen...
Dus bedacht ik het volgende, de Kinderkledingbank in Hoorn probeert veel van deze mensen te helpen.
Wat is er nou mooier om een Facebook groep, waar ze huisraad en kleding aan elkaar verloten, te benaderen en daar de mensen een keuze te geven om met sinterklaas voor de deur speelgoed en dergelijke dat nog goed is te doneren aan de kinderkledingbank.
Gisteravond aldus een stukje geschreven met verwijzing en geplaatst op deze groep...
Ik deed dat op de volgende manier:
"Ik heb nu even niets anders weg te geven dan dit:
Ik zie overal ineens speelgoed opduiken en met de sinterklaas in de buurt wil ik iedereen vragen om je speelgoed niet te verkopen maar als het nog heel en compleet is eens weg te geven....
Deze mensen kunnen het goed gebruiken, zij helpen mensen die ook bij de voedselbank lopen die dus gewoon geen geld hebben voor nieuw speelgoed voor hun kinderen....
Denk dus even na voor je je oude speelgoed verkoopt...
Dat geld overigens ook voor kleding...
http://www.kinderkledingbankhoorn.nl/"
Het verhaal ging in afwachting van goedkeuring van de beheerder? Oh dus als ik iets wil weggeven moet dat ook geodgekeurd worden door de beheerder? Beetje vreemd...
Maar vanmorgen werd ik wakker en het verhaal was afgekeurd, dus ik probeerde het opnieuw ik wilde uiteindelijk mensen helpen niet waar...
":::Je bericht is verstuurd en wacht op goedkeuring door een beheerder.:::
We verloten omdat we van spullen af willen, maar als ik een stukje plaats om te vragen of jullie eens willen overdenken je spullen aan mensen te geven die bij de voedselbank lopen word het niet geplaatst door de beheerder...
Ik wil jullie nogmaals vragen om dit stukje te plaatsten en eens aan iemand te denken die het gewoon door lang in armoede te leven om wat voor reden dan ook te laten staan...
De Kinderkledingbank in Hoorn kan nog veel spulletjes speelgoed en huisraad eventueel meubels goed gebruiken...
http://www.kinderkledingbankhoorn.nl/
De groep?
Weggeefhoek Westfriesland
Deze dus ben eens benieuwd of ze het nu wel plaatsen...
De mensen binnen deze groep bereik je dus nooit, je kan het hen niet kwalijk nemen dat ze ondanks je schreeuw om hulp gewoon doorgaan met delen...."
Hmm afwachten dus, en niet lang daarna verscheen er een privébericht...
"Gesprek vandaag begonnen
11:02
Jelle En Lisanne xxxxx
Hoi Manon, wij doen niet aan doorverwijzingen. Buiten de kkb om hebben nog een hoop mensen het moeilijk die net niet voor de kkb in aanmerking komen. Dus bij deze je advertentie voor de kkb wordt niet geaccepteerd. Mvg. Beheer
11:03
Manon En Ruud
Een mens moet in mijn ogen zelf kunnen kiezen, en die keuze word ze nu ontnomen, dat vind ik verkeerd
11:05
Jelle En Lisanne xxxxx
Prima. Maar wij gaan de discussie niet aan. Dit zijn onze regels. Dan moet de kkb zelf maar iets organiseren daarbuiten hebben we alle andere kkbs ook niet toegelaten en hoorn dus ook niet
11:06
Manon En Ruud
Begrijp me goed ik heb niets met de kkb... Ik wil mensen helpen
11:08
Jelle En Lisanne xxxxx
Begrijp mij goed ik en nog 1000 andere hebben het financieel ook niet rijk maar vallen buiten de kkb. En de kkb hoorn vind ik uit persoonlijke ervaring ook nog is waardeloos. En nee dat is niet de reden van de niet toelating. Geen 1 doorverwijzing wordt geaccepteerd.
Einde discussie"
Nou ja zeg... Ik was behoorlijk uit het lood geslagen en vroeg me af wat ik hier nou nog meer kon, maar ik denk ook dat het zo goed is, ik zoek de publiciteit met dit verhaal en daarmee BASTA!
De groep? Daar blijf ik mee loten omdat er soms dingen voorbij komen die ikzelf nog goed kan gebruiken en anders een van mijn vriendjes wel... Zoals ik al zei de mensen daar kun je het niet kwalijk nemen want dit speelt achter de schermen van zo'n groep, maar deugen? Nee deugen doet het in mijn ogen niet...
Juist in deze tijd waar we allemaal ons ego aan de kant moeten zetten om anderen te helpen waar we kunnen...
PS vanwege haar privacy heb ik de achternaam vervangen door xxxxx.
En nee voor mensen die bij de KKB aan moeten kloppen is het leven geen feest...
Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen...
Abonneren op:
Posts (Atom)